Sylwetka
 Tomek Tryzna - urodził się 15 marca 1948 r. pod Sowią Górą w Ostroszowicach, następnie zamieszkał w Świdnicy. Tam też rozpoczął szkolną odyseję - zwiedził kilka szkół i wyrzucił ostatecznie licealny beret. Wada wzroku uchroniła go od służby wojskowej i studiów. Zamiast karabinu, uzbrojony w kamerę postanowił opowiadać historie. W 1972 zatrzymuje się na dwa lata w Społecznym Ośrodku Kultury Filmowej w Opolu. Pisze liczne scenariusze m.in.: Dziewczyna na moście, Złodziej, Panny, Sześć milionów sekund, Chłopiec, Murmurando, Książę, Leluje, Sadzawka Syloe, Świadek znikąd, Ajlawju Szwarceneger, Opowieść Harleya, Książę Ciemności, Haddsa. Reżyseruje na podstawie własnych scenariuszy: Trrr - nakręcane obrazki, Kaskaderskie opowieści, Czy można się przysiąść (ze Stanisławem Tymem w roli głównej). Pisze powieści: Czas pośpiesznej apoteozy, Rybę latającą. W 1994 r. ukazuje się, dziś już legendarna Panna Nikt (sfilmowana przez Andrzeja Wajdę) i z miejsca zostaje uznana za jedną z najważniejszych polskich powieści lat 90. Krytyka dwoi się, by gdzieś ją zakwalifikować, znaleźć odpowiedni gatunkowy kostium. Pannę Nikt, która została wydana i przetłumaczona w wielu krajach w Europie, USA i Brazylii, nazywa się baśnią, zaangażowaną społecznie powieścią inicjacyjną, a Czesław Miłosz pisze o niej, że jest "pierwszą prawdziwie postmodernistyczną polską powieścią". Pospiesznie poszukuje się analogii do Fiodora Dostojewskiego, Flauberta, Sylwii Plath, Umberto Eco, ale Pannie Nikt nawet w sukience Emmy Bovary jest ładnie. Tomek Tryzna kilka lat milczy, by w 2003 r. pojawić się z Idź, kochaj .
 Najnowsza książka Tomka Tryzny "Blady Niko" to ostatnia część trylogii dziecięcej, zamyka śląską opowieść o dojrzewaniu, zapoczątkowaną bestsellerową "Panną Nikt, i rozwiniętą w "Idź kochaj". Dyskusje i wódka w kawiarni Casanova, przeplatają się tu z seansami w Gdyni. Filmowo-baśniowa Świdnica jest świadkiem pierwszych miłości, poważnych wyborów i porażek artystycznych tytułowego bohatera. Pragnienie sławy, fascynacje Antonionim, Langiem i Nouvelle Vague rozbijają się o siermiężną rzeczywistość Polski Ludowej, gdzie lekcje francuskiego są gestem politycznym i skąd uciekać można tylko w sztukę.
"Blady Niko" to niezwykła podróż w czasy, kiedy kochało się do szaleństwa, piło na umór i marzyło o tym, by być jak Jean Luc Godard, mieć na własność kamerę "szesnastkę", scotch do klejenia taśmy filmowej i być naprawdę wolnym.
http://www.jsantorski.pl/sklep.php
|
